ENG: Summing up of the 2012 as for the musical voyage of the listener is quite difficult to specify in my situation in which I blend listening things which come from very diverse backgrounds and are not easy to define in terms of just one straight label. I decided to mark the releases I would like to describe as ” easy-listening” ones and “…” ones.

PL: Dość trudno podsumować cały rok muzycznych zakrętów, gdyż słucham rzeczy, które pochodzą z bardzo różnych muzycznych środowisk i nie są łatwe do zdefiniowania jedną prostą etykietą.

ENG: Summing up of the 2012 as for the musical voyage of the listener is quite difficult to specify in my situation in which I blend listening things which come from very diverse backgrounds and are not easy to define in terms of just one straight label. I decided to mark the releases I would like to describe as ” easy-listening” ones and “…” ones. Let me start with :

Grizzly Bear “Shields”

Grizzlies really set my mind on the back alleys of so-called “freak folk” genre which proved to explode and die as many other useless labels. It is really difficult not to have an emotional attitude towards their music which blends so much of gentleness and softness of Beach Boysesque vocal harmonies with so much background experiments with composition and sound. It makes a perfect opaque gem shining with psychodelic colours which makes you feel coming to it again and again.

eMEGO 137 / Kevin Drumm

With Kevin Drumm’s releases adjectives seem to be at loose end of depletion. Clichees of synth drone noise are useless as the common knowledge of what might already be there is just too obvious. Drumm puts it at ease with his experienced approach to how he creates sounds and conducts the overall joy of bursting out with the pure raw energy. It never gets too boring to have a blast with almost black metal spliff of noise vomit.

Jeff Gburek “the watermark”

Melody of the weather and its variability that is the music of Jeff Gburek always fascinated me formally. For a simple reason: Jeff does not duplicate patterns do not fall into the alleys of academicism, despite a very good preparation from the theoretical, not included in the muddy sonorist copying, refers to the bulk of what is music in terms of harmony and transparent structures. In his experience with the material shines sincere approach to experiments with form, without the embarrassment of going from one phase to another, from one route to another, which makes his music breaks loose and a strange kaleidoscope of expression is … significant. Being quite emotional sometimes difficult unit I refer to products that more often than not are like the intellectual structure of the curve, ephemeral thoughts and images that contribute little.

Jeff’s world is a world of whimsical intellectually and lyrical at the same time, what a feel for the album, released on its own. Multi-instrumental, but still with a predominance of the guitar, it uses a whole arsenal of means and instruments … Electronic, field recordings, whistles, sounds hauntologic rebab (3), Kasubian piano, bass recorder Jupiter with the support of Joseph Angelo: sitar, fx on 5th and Anastasia Galkina: the voice on the 6th.

A lot of the magic of everyday life here, references to what can be summarized: the experience of life. But without whining, without exuberance and straightforwardness, without all the thoughts and deeds of the cover and their judgment. So it is often very weak, lacking the specific type of bar, which is located somewhere deeper, somewhere where you have to look from the other side, from the sublimation of experience in something that is not too literal, but it goes where it is needed.

I’m afraid that Gburek is and will be an outsider, what we absolutely do not deserve by being excluded from the area of interrelated people and music circles, which cannot be part of the simple reason that to have a really personal way of expression. This is something that is common in the case of something that does not go to the recipient of closely set taste. Music defends itself. The artist does not always, in spite of the enormous contribution of their own work, as in the case of Jeff on the album.

Names Divine

Maine, US has always been a great source of diverse and forward looking music for year – be it junk noise no fi performance art of Crank Sturgeon, art folksy proggy acid songs of Cerberus Shoal or snorus sonorus sounds of Greg Kelley and Bhob Rainey. Names Divine comes from Portland in Maine and as a collective consists of few people involved

Guitar/vocals/lyricisms: Kendra Calhoun
Violin/vocals: Ike Floor
Drums: Lukas Wolever
Bass: Justin Cheng
Tambourine: Lara Bourbon
Clarinet: Kalina Malyszko
Trumpet: Joe Dummitt
Rhodes: Ben Boye

It came across as a refreshing blend of different elements who mould diverse genres in an overal form of songs with vocals. Free range blend of lyrical and melancholical approach of acid jazz/punk and improvisation reminds me of Canterbury RIO best years as well as any freedom induced genre that comes straight from the creative spirit of communal friend gathering.
Bring it on, it is divine!!!!


The mysterious persona who stands behind this 2 cd album is Inox Kappel, a german experimentalist of very interesting insect affinity, active since at least 20 years. The cd drew my attention by the weird moody songs which rarely fit the description of something serious. Quirky sense of humour and everything what stands between post-Resdiential way to glory through pain of buttercakes digestion and incontrollable outbursts of teutonic romanticism is a really worth piece of cake. Not always easy but chalenging enough to come back and forth – swaying the delicacy and details of this exquisite release. Cudos to Inox who manages to put his music steering away from any kind of clichees, especially the sonorism, so popular with “experimental” music right now. Songs are entangled in the candy floss of contemplative cheap synthesis, a bit of glitch, german vocals, changing the moods and rhythms as they please. Definitely a listen for psychodelic and absurd afternoon…Highly recommended voice of german creativity…

ERNESTO DIAZ-INFANTE: Civilian Life on Pax Recordings

I guess it has been around 10 years or so since Ernesto released his last album. And a worth waiting this one is too. Ernesto is quite deeply set in singer-songwriter folkesque flow which doesn’t mean that this is quite obvious in his music, Why I pinpoint this is because his style is hugely unique and reaches far points beyond typical free impro based on sonorous clichee which Ernesto nicely surpasses. There is plenty of smashing and elaborate guitar work here, intruguing and both deep to feel this piece more of spiritual journey to the ultraworld of inner emotions feelings and intuitive game rather than just a solid piece of art. It comes together with wide array of acoustic instruments – from guitars to tibetan singing bowls…he is not afraid to experiment into unknown outlet and the craft and the experience bind everything together like a nice buckle.

The other side of the music included into this album is the artist itself – there is a point in time of every artist I guess – when the musical endeavours and the pursuit is enriched by your life experience. The energy of music speaks for itself and the creative flow uses its own idioms and own phrases rather than artist trying to convey something for himself. This is the story of a man being played by a music. Listen to it!

Fear Konstruktor ”Numbers” by Chaosynod, ”Return to reason” by Strabismus Tapes, ”Nonexistence” by Peripheral Records

Nikita Evsuk has a special place in my mind because of many reasons. His linear retro-futurist infused drone noise bears so much healthy flavour of everything what’s best in DIY approach without any pretentious and la-di-dah artsy fartsy shadows.

Three different releases, three different formats – quite a struggle but a worthy one too. Having said that it was worthy challenge to cover all those three and stimulating at the same time. A food for thought and imagination looped in my mind with Chlebnikoff futuristc zaum langauge and non-linear prospects in mathematics. Somehow the slavic gods find their way back walking into footsteps of future traits…Nikita is somehow entangled to me in the archetype of a russian fairy tale protagonist – a daring one which never fears but looks out for the prospects and resolves the issues on his own terms. Rich like Pavlova’s desert cream structure of the drone work, mechanical ambience and foremostly return to eternal power of analogue lab magic. Can anyone dream of anything better??? Spasiba Tiebie, Nikita!

Bogusław Schaeffer “Aseemblage” by Bołt Records

Bołt is a great recording label with a great idea: to publish lost gems of Polish Experimental music and publish eastern European composers. Among many I chose Bogusław Schaeffer and the wide array of his compositions made by such diverse artists as Thomas Lehn, Bogdan Mazurek, Urszula Mazurek, Zdzisław Piernik, Mariusz Pędziałek , Mikołaj Pałosz, Wolfram. Most of them come from really academical environment apart from Wolfram – Dominik Kowalczyk whose persona is luckily impossible to classify. But all in all it proves such a great fun to listen to all those long lost compositions and funnily enough they still sound fresh and you can read them in many different contexts.

2012 was also the year of growth for local polish scene which revolves around harshnoise.org especially MAAA, glorious comeback of Mantiwhore ( New Nihilism), XV Parówek, Jenot, Sleep Sessions.. First in 6 years album of ZENIAL – ‘Connection Reset by Peer’ was a pure joy to have. Control Valve netlabel releases … As usual cudos go to Monotype records and Bocian for bringing good music.

Hubert Heathertoes – interdisciplinary artist revolving around many different media. His work although trying to capture different areas of interest focuses on the experiences of transcendental and spiritual nature according to the motto about ever happening transformation in terms of molecular processes, reincarnation, oneironautical dream experience, vast terrain of absurdity that surrounds us. As a linguist he approaches music and other media with grammatical dexterity of incomprehensive surprises and disastrous dychotomy between autistic alienation and the idiom of overexpresiveness.

Since 25th of August he manages Astipalea Records
www.astipalearecords.pl.tl and a number of musical projects

Heathertoes – field recorded noise/drone compositions, the horrors of
sonorism and snobishness

djfeaturing – electroacusmatic tape music and turntablism

kitty_kit – ethnic chivalry of improvised bubble gum comic

Das Gerste – trippy soviet trip hop

Igloodoom -with Bartek Kalinka from www.xvp.pl – aural domains, sizzling
terrains of noise and beyond

Lumber – with Chefkirk www.controlvalve.net – butter induced vegan dragon
made of noise/improv and bucolic absurdity

He writes poetry and prose as well as fairy tales and limerics for

Works with Roch Forowicz – a video art professor – so far – two soundtracks
for short video art movies – http://www.environment.pl/

Active in the field of sound workshops and analogue photography.

His project – Miejsca Poboczne (Outer places) www.mpoboczne.blogspot.com
was a national success in 2010.
Astipalea Records – Astipalea


PL: Dość trudno podsumować cały rok muzycznych zakrętów, gdyż słucham rzeczy, które pochodzą z bardzo różnych muzycznych środowisk i nie są łatwe do zdefiniowania jedną prostą etykietą.

Grizzly Bear “Shields”

Grizzlies potrafili mocno rozebrać na części pierwsze muzykę zwaną “freak folkiem” gatunek, który okazał się eksplodować i umrzeć jak wiele innych bezużytecznych etykiet. To naprawdę trudne, aby nie mieć emocjonalnego stosunku do ich muzyki, która łączy delikatność i miękkość harmonii wokalnych Beach Boys z masą eksperymentów kompozycyjno – dźwiękowych w tle. To sprawia, że tworzą świecący psychodelicznym blaskiem nieprzezroczysty klejnot, do którego często wracam.

eMEGO 137 / Kevin Drumm

Mówiąc o muzyce Kevina Drumma zaczyna brakować mi przymiotników . Klisze noise drone synth są tu bezużyteczne powszechna wiedza o tym, co można tu znaleźć jest oczywista . Drumm podchodząc do całości z pozycji doświadczonego muzyka swobodnie tworzy dźwięki i wzbudza radość eksplodując czystą i surową energią. Takie coś się nie nudzi, zwłaszcza wzbogacone niemalże blackmetalowym machem hałaśliwego rzygu.

Jeff Gburek “the watermark”

Melodia pogody i jej zmienności – to jest muzyka Jeffa Gburka, która zawsze mnie fascynowała pod względem formalnym. Z prostego powodu: Jeff nie powiela schematów, nie wpada w akademickie zaułki, nawet mimo bardzo dobrego przygotowania od strony teoretycznej; nie wchodzi w grząskie sonorystyczne kopiowanie, odnosi się do całości tego czym jest muzyka od strony harmonii i przejrzystych struktur. Istotne jest jego szczere podejście do eksperymentów z formą, muzyk bez problemu przechodzi z jednej fazy w drugą, z jednej ścieżki na następną, co powoduje, że jego muzyka wyzwala się z kajdanów i dostrzec tu można dziwny kalejdoskop ekspresji. Będąc  emocjonalną, czasem trudną osobą raczej częściej niż rzadziej odnoszę się do produktów, które są jak intelektualna struktura krzywej, efemerycznymi myślami i obrazami, które niewiele wnoszą.

Świat Jeffa Gburka to świat kapryśny intelektualnie, ale jednocześnie liryczny. Czuć to na tej, wydanej własnym sumptem płycie. Multiinstrumentalnie, choć z przewagą gitary, muzyk używa całego arsenału środków i instrumentów.. .elektronika, field recordings, gwizdki, hauntologic rebab (3), Kasubian piano, Jupiter bass recorder, az pomocą Josepha Angelo sitar i efekty w piątym tracku oraz głosem Anastasii Galkiny w szóstym.

Dużo tu magii codziennych spraw, odniesień do tego co można w skrócie określić: doświadczenie życia. Ale bez mazgajstwa, bez wylewności i dosłowności, bez całego tego sztafażu myśli, uczynków i ich osądu. Często jest to bardzo kruche, pozbawione tej specyficznej przegrody,  umiejscowionej gdzieś głębiej,  gdzie trzeba zajrzeć od drugiej strony, od sublimacji doświadczeń w coś co nie jest dosłowne, ale trafia tam gdzie trzeba.

Obawiam się, że Gburek jest i będzie outsiderem, na co sobie absolutnie nie zasłużył ,wyłączony z obszaru relacji międzyludzkich i środowisk muzycznych, do których nie może należeć, gdyż po prostu jego ścieżka ekspresji jest zbyt osobista. To coś co nie trafia do odbiorcy ze ściśle ustalonym gustem. Muzyka broni się sama. Artysta nie zawsze, pomimo ogromnego wkładu własnej pracy, tak jak w przypadku Jeffa na tym albumie.

Names Divine

Maine, USA zawsze było doskonałym źródłem muzyki różnorodnej i wyglądającej w przyszłość – czy to  junk noise performance art Cranka Sturgeona, prog folkowe, kwasowe piosenki  Cerberus Shoal lub snorus sonorus Greg Kelley i Bhob Rainey.

Names Divine pochodzi z Portland w stanie Maine właśnie i składa się z następujących muzyków:
Gitara / wokal / teksty: Kendra Calhoun
Skrzypce / wokal: Ike podłogowe
Perkusja: Lukas Wolever
Bas: Justin Cheng
Tamburyn: Bourbon Lara
Klarnet: Kalina Małyszko
Trąbka: Joe Dummitt
Rhodes: Ben Boye

Tworzą orzeźwiającą mieszankę różnych elementów pod postacią piosenek z wokalem. Ta mikstura liryczno-melancholijnego podejścia acid jazz/punk i improwizacji przypomina mi najlepsze czasy Canterbury RIO, jak również inne nieskrępowane gatunki, których istota pochodzi wprost z twórczego ducha zgromadzonej razem grupy przyjaciół .


Tajemnicza persona, która stoi za tym podwójnym CD to działający od ponad 20 lat Inox Kappel, niemiecki eksperymentator z bardzo ciekawym “naukowym” wręcz powinowactwem z owadami. Album zwrócił moją uwagę swymi dziwnie nastrojowymi utworami, które rzadko pasują do opisu czegoś poważniejszego. Dziwaczne poczucie humoru i wszystko to, co stoi między post-Resdientialową drogą ku chwale, poprzez ból niestrawności wywołanej maślanymi ciasteczkami  i niekontrolowanymi wybuchami tutońskiego romantyzmu jest naprawdę warte spróbowania. Nie zawsze jest to łatwe, ale na tyle wyzywające, że chce się do tego wracać. Brawa dla Inoxa, któremu udało się umieścić swoją muzykę w rejonach dalekich od wszelkiego rodzaju klisz , zwłaszcza sonoryzmu, tak popularnego dziś w obrębie “eksperymentalnej” muzyki. Utwory są unurzane w cukrowej wacie taniej kontemplacyjnej syntezy, trochę glitchu, niemieckich wokali, zmian nastrojów i rytmów. To zdecydowanie muzyka na psychodeliczne i absurdalne popołudnia. Bardzo polecam ten głos niemieckiej kreatywności.

ERNESTO DIAZ-INFANTE: Civilian Life on Pax Recordings

Ponad dziesięć lat minęło od czasu kiedy Ernesto wydał swój ostatni album. I warto było czekać ten nowy. Twórczość Ernesto jest głęboko osadzona w folkowej tradycji, co jednak nie jest aż tak oczywiste w jego muzyce. Zwracam uwagę na ten tytuł ponieważ jego styl jest wysoce unikalny, sięgający daleko poza opartą na kliszach improwizację.

Fear Konstruktor “Numbers” (Chaosynod), “Return to reason” (Strabismus Tapes), “Nonexistence” (Peripheral Records)

Nikita Evsuk z wielu powodów ma specjalne miejsce w moim sercu. Jego retro-futurystyczne podejście w obrębie muzyki noise/drone nosi w sobie bezpretensjonalny smak wszystkiego, co najlepsze w zdrowym podejściu DIY.

Trzy różne wydawnictwa, w trzech różnych formatach. Wymagające, lecz jednocześnie warte uwagi… Pożywka dla wyobraźni, która dziwnie łączy się z zaum – wynalezionym przez futurystę Chlebnikowa językiem – nielinearnym, w specyficzny sposób matematycznym. Jakby słowiańscy bogowie odnaleźli drogę z powrotem do tego co wydaje się być stracone w pożeranym przez zapodaną na tacy wersją dopracowanej i dopieszczonej gotowej formy fantazji … Nikita jest w jakiś sposób uwikłany w archetyp rosyjskiego bohatera baśni – śmiałek, który niczego się nie boi, ale szuka perspektyw i rozwiązuje problemy na własnych warunkach.

Bogusław Schaeffer “Aseemblage” (Bołt Records)

Bolt to świetny label ze świetnym pomysłem na siebie: wydawanie utraconych skarbów polskiej muzyki eksperymentalnej i wschodnioeuropejskich kompozytorów. Spośród wielu wybrałem Bogusława Schaeffera i szeroki wachlarz jego kompozycji wykonanych przez tak różnych artystów jak Thomas Lehn, Bogdan Mazurek, Urszula Mazurek, Zdzisław Piernik, Mariusz Pędziałek, Mikołaj Pałosz, Wolfram. Większość z nich pochodzi ze środowisk akademickich oprócz Wolframa – Dominika Kowalczyka, którego osobowość muzyczna jest niemożliwa do sklasyfikowania. Wszystkie kompozycje wciąż brzmią świeżo i można je odczytywać w wielu różnych kontekstach.

2012 był także rokiem rozrostu lokalnej polskiej sceny, obracającej się wokół harshnoise.org, Szczególnie MAAA, chwalebny powrót Mantiwhore (New Nihilism), XV Parówek, Jenot, Sleep Sessions… Pierwszy od 6 lat album Zenial – ‘Connection Reset by Peer’ dał dużo radości… wydawnictwa netlabela Control Valve. Jak zwykle słowa uznania dla Monotype i Bociana za dobrą muzykę.

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google photo

You are commenting using your Google account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s